Praktijk Nuver

Praktijk voor psychosociale hulpverlening

Verlies van gezondheid heeft een belangrijke plaats in mijn leven en werk.

Sinds een jaar of 10 weet ik dat ik een ernstige nierziekte heb die gevolgen heeft voor mijn leven nu maar vooral voor mijn toekomstperspectief. Daarbij komen verdriet en zorgen over de erfelijkheid. Over de psychologische aspecten van verlies van gezondheid gaat mijn blog. Ik schrijf soms over mijn eigen ervaringen en soms over anderen en hun ervaringen. 

Mijn gedrevenheid komt vanuit de ervaring, dat rouw over verlies van gezondheid universeel is, en niet afhangt van welke ernstige ziekte of aandoening je hebt. Het is belangrijk elkaar te kunnen vinden, elkaar te versterken en verder te helpen. Ik wil daar graag aan bijdragen!

Onder mijn blog vind je interessante artikelen en boeken over verlies van gezondheid.

 

20.03.2020

Bewustwording in tijden van Corona.

Zomaar twee berichten onder elkaar op Twitter, op 18 maart 2020, tijdens de Corona-crisis:
“Ik dacht dat ik mijn spreekuur altijd al strak georganiseerd had en patiënten niet onnodig liet komen. Door het verplichte thuiswerken leer ik dat het nog veel strakker kan. Is deze crisis dan toch een stimulans voor zuinigere en zinnigere zorg?” (kinderarts J.B.). Dit bericht werd opgepikt door een chirurg uit Friesland die daaraan toevoegde: “Klopt. Raar eigenlijk dat we nog steeds patiënten naar onze poli laten komen om dan pas te horen hoe het gaat en wat de hulpvraag is. Kan toch veel efficiënter en patiëntvriendelijker blijkt nu..” (chirurg M.M.)

Niet zelden hoor ik in mijn praktijk dat blijvende controle na kanker soms een leven lang door lijkt te gaan. De vrouw van 45, die bij mij komt voor een burn-out, heeft meer dan 20 jaar geleden kanker gehad. Nog net geen 20 was ze. Het was heftig geweest maar ze was na een intensieve behandeling genezen en sindsdien was de kanker gelukkig weggebleven. Ze dacht er eigenlijk nooit meer aan, tot een week voor de controles. Elk half jaar moest ze nog naar het ziekenhuis. En dat deed ze dus nu al 20 jaar. Met een paar slopende dagen vol herinneringen en toch een beetje die angst dat er wat gevonden zou worden tot gevolg. En er was nooit wat. Ik vroeg haar of ze dit met haar arts wilde bespreken. Was hij zich er eigenlijk wel van bewust wat die controles haar kostten? En wat leverden die controles eigenlijk op?

De arts was oprecht verbaasd. Nee, natuurlijk hoefde ze niet meer te komen. Het was immers 20 jaar geleden en ze was gezond. De kans dat zij kanker zou krijgen was al jaren net zo groot als de kans dat hij het zou krijgen. Die controles deed hij om haar. Hij ging ervan uit dat zij daardoor zekerheid had, maar dat ze er juist angstig van werd en dat het ziekenhuisbezoek haar telkens een halve dag kostte, dat had hij zich niet gerealiseerd. Zij heeft weinig nodig om gealarmeerd te raken als er iets mis is. Zijzelf is de grootste klokkenluider als haar lichaam een signaal afgeeft, daar kan hij op vertrouwen. Was die controle nou voor zijn zekerheid of de hare?

Voor mij geldt precies hetzelfde. Ik zou echt nog wel een hele tijd met minder controle kunnen, of op zijn minst zonder emotioneel belastend, en tijd- en geldrovend, persoonlijk contact. Ik ga twee keer per jaar voor controle naar de nefroloog. Ik ben altijd degene bij wie ze haar uitgelopen spreekuur kan inlopen. Ik kom binnen, de uitslagen zijn goed genoeg, de bloeddruk prima en dan volgt: “Nou, dag, tot over een half jaar”. Haar winst is dat dit in 5 minuten kan, ik ben er hoe dan ook ruim 2 uur aan kwijt. Ik moet erheen, parkeren, op tijd arriveren, wachten tot ik aan de beurt ben (meestal uitgelopen spreekuur) en daarna weer terug. Dat bloeddruk meten doe ik ook vaak zelf, thuis. Mijn bloeddruk is dan betrouwbaarder omdat ik thuis meer ontspannen ben. Zou even met elkaar bellen in dit stadium van mijn nierziekte niet genoeg zijn? Ik denk het wel.

Aan mij schort hetzelfde als aan mijn cliënt: waarom bespreek ik dit niet met haar? Ik neem me voor dit bij onze eerstvolgende afspraak te doen.
Bewustwording in tijden van Corona!

© Ellis Elzenga 2020

Admin - 09:22 @ Arts, Cystenieren, Emotie, Helpend | Een opmerking toevoegen

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments



Boeken, artikelen en documentaires over Verlies van Gezondheid


Eeuwige lente, leven met een erfelijk Alzheimer-gen

Jij en ik dragen een uiterste houdbaarheidsdatum op de onderkant van onze ziel. Het verschil is dat ik de mijne weet. Zodra ik midden vijftig ben, verlies ik mijn verstand. Letterlijk en onvermijdelijk. Ik groeide zonder grootouders op, denkend dat mijn leven was begonnen als een onbeschreven blad. Wanneer ik er hard genoeg mijn best voor deed, was alles mogelijk. Ik maakte carrière, vond een lieve vriend en kocht met hem een huis. De wereld lag aan mijn voeten. Tot mijn moeder alzheimer kreeg. Rond haar vijfenvijftigste. Het was alsof ze levend stierf. Ik miste haar, terwijl ze voor me zat en worstelde met alles wat ze niet meer kon en wie ze niet meer was. Ze gleed weg en ik stond machteloos. De ziekte bleek erfelijk te zijn, met een kans van 50 procent. Wilde ik een DNA-test doen? Ik probeerde het duivelse dilemma te ontwijken, maar mijn lot leek zich in huiveringwekkend detail voor mijn ogen te ontvouwen. Niets was nog vanzelfsprekend. Alles wat ik had opgebouwd, brokkelde af. Op de tekening van mijn toekomst bleek reeds een vraag geschreven: laat ik me leiden door angst, of durf ik te vertrouwen op geluk? Eeuwige Lente is een dans met de dood als een ode aan het leven, een verhaal van liefde en een strijd voor hoop. Jetske van der Schaar (1980) is promovenda aan Amsterdam UMC. Ze onderzoekt medisch-ethische dilemma’s in vroege stadia van alzheimer. Regelmatig schrijft en spreekt ze over erfelijke dementie, zoals in dit interview.


Doorlevers. Ervaringsverhalen over doorleven met kanker van Daniëlle Hermans en Barbara Slagman

Door nieuwe, soms experimentele, medische behandelingen leven mensen met levensbedreigende kanker maanden, zelfs jaren, langer dan verwacht. Iedereen haalt opgelucht adem: 'Het gaat weer goed.' Maar zo simpel ligt het niet. Hoe pak je de draad weer op als er zoveel onzekerheid is over je toekomstperspectief? Begrijpen je werkgever en bedrijfsarts in wat voor wereld je je nu bevindt? En jij? Begrijp jij jezelf nog? Veel doorlevers lopen er bijna dagelijks tegenaan dat er voor hen weinig plek in de maatschappij is. Hoe zit het met je partner en hoe leg je het aan je kinderen uit? En hoe pakken je vrienden het op? Gaan ze dichter bij je staan of nemen ze juist afstand? In Doorlevers vertellen vijftien mensen -jong en oud, man en vrouw, met en zonder gezin- hoe zij met dit nieuwe leven omgaan. Een interview met Daniëlle, die zelf doorleeft met kanker, lees je hier.


Je bent jong en je krijgt wat van Monique van Loon

Monique van Loon, 31 jaar, schreef een openhartig boek over ziek worden en zijn,  en vooral het weer opkrabbelen na baarmoederhalskanker. Ze vertelt daarin niet alleen over haar ziekteverloop, maar ook over het effect van kanker op haar relaties en manier van leven. Van bloedend op de wc zitten tijdens een feestje van het werk, tot hoe kanker je seksleven verdiept of juist om zeep helpt. Lees het hele interview met Monique hier.



De man die miljoenen levens redde van Herman Broers

Een van mijn favorieten omdat het leest als een schelmenroman, of zoals de recensent van Trouw schrijft; "...met name de hoofdstukken over de periode tijdens en rond de bezetting lezen nu al bijna als een volwaardig scenario. De lezer ziet het helemaal voor zich. Kolff (roepnaam: Pim) pionierde als internist in een ziekenhuisje in de provinciestad Kampen, niet de meest voor de hand liggende plek voor wetenschappelijk onderzoek. Voor zijn kunstnier werden de meest wonderlijke zaken gebruikt: worstenvel, een onderdeel uit het koelsysteem van een oude T-Ford, stukken van een neergeschoten vliegtuig en de motor van een tweedehands naaimachine". Lees de hele recensie hier.


Echte dokters huilen ook van Warner Prevoo

'Echte dokters huilen ook' van Warner Prevoo is het indringende verhaal van een kankerspecialist die zélf longkanker krijgt. Hij vertelt open, eerlijk en met humor over zijn ziekteproces. Het gaat over pijn, doodziek zijn, eenzaamheid, het zoeken naar de juiste woorden, maar bovenal gaat het over de liefde voor het leven. Gewoon doorleven, hoe doe je dat? Warner wordt nu geconfronteerd met de andere kant van kanker. De kant van de paniënt, die ook vader, geliefde, vriend en collega is. Nu hijzelf patiënt is raakt hij gefascineerd door alles wat hij doormaakt als hij geen doktersjas draagt: de emoties en angsten, het fysieke lijden, de eenzaamheid van ziek zijn, de reactie van de buitenwereld, het verblijf in een bed in zijn 'eigen' ziekenhuis, verpleegd worden door collega's. De ziekte verandert zijn blik op kankerpatiënten voorgoed, evenals de vitale nuchtere manier waarop hij met tegenslagen omgaat: er is niets meer te verliezen, dus wat kan je nog gebeuren? In echte dokters huilen ook vertelt Warner Prevoo zijn verhaal aan Karin Overmars.

Zijn kijk op de relatie arts-patiënt is veranderd, zegt hij. 'Wij leren altijd maar zogenaamd empathisch te zijn, maar ons inlevingsvermogen begint en eindigt altijd met: 'ik begrijp het' of 'ik vind het vervelend voor u'. We begrijpen er geen snars van. Dat is geen verwijt, dat is een pure observatie. Het zijn lege zinnetjes. Ik vind dat wij als arts best vaker mogen zeggen: 'Ik zie dat u ziek bent, ik vind het verschrikkelijk voor u, maar ik ben het zelf niet, dus ik weet niet precies waar u het over heeft. Ik doe wel mijn stinkende best u te genezen.' Het hele interview met Warner lees je hier.


Beter worden is niet voor watjes van Danielle Pinedo en Bart van Eldert

“Beter worden, het blijkt een rámp. In mijn toch al kleine wereld is het stiller dan ooit. Hele dagen maak ik niets mee. De mensen denken dat niet doodgaan hetzelfde is als doorgaan met leven. Eerder zat mijn moeder klaar met een kopje thee na mijn ziekenhuisbezoek. Nu is het van: "Oh, heb je weer een afspraak?" Nou zij ook. De boekenclub, de museumclub, ergens godbetert hérten kijken met andere überfitte bejaarden. Maar het doet nog steeds zeer, hoor!”


Voorzichtig staan de twee bevriende journalisten weer op. Ging levensgevaarlijk ziek worden nog vanzelf, beter worden blijkt niet voor watjes. Net als veel van de duizenden patiënten die tegenwoordig kanker doorstaan, merken zij hoe ingewikkeld overleven is. Ook blijkt ziekte een positieve kant te hebben. Nu kan alles anders zijn. Thuis, op het werk en in je hoofd. De auteurs laten in deze intieme briefwisseling ontroerend en met humor zien hoe ze de afgelopen jaren hun weg zochten in dit nieuwe extra bestaan. Hoe een zware ziekte je beter kan maken. een brievenboek vol levenskunst. Meer over Danielle en Bart en hun boek lees je hier.


Artikel in Trouw over Robin Koops, uitvinder + diabetespatiënt = kunstalvleesklier

De Twentse machinebouwer Robin Koops heeft diabetes type 1 en gebruikt sinds een jaar zijn zelfgebouwde kunstalvleesklier. Vorige maand riep het kabinet hem uit tot Nationaal Icoon. 'Mijn kracht is stug doorakkeren'. Een prachtig artikel over doorgaan ondanks tegenwerkingen van de industrie. Een bijzonder mens met bijzondere uitspraken 'De snelste weg is je eigen weg'. Lees dit geweldige artikel hier.


De documentaire 'Human Nature'

CRISPR maakt al een aantal nieuwe behandelingen voor kanker mogelijk en er zijn klinische onderzoeken aan de gang om er een aantal zeer ernstige ziekten mee te genezen. Maar het opent ook de deur naar het veranderen van de genetica van toekomstige generaties en het maken van een aantal radicale veranderingen in de evolutie van andere organismen. Een veelzijdig, hoopgevend en kritische documentaire; ik vond het vooral hoopgevend!


De documentaire 'MS'

Een onderzoeker en een patiënt cirkelen rond dezelfde vragen over lichaam en geest, oorzaak en gevolg rondom de ziekte Multiple Sclerose (MS). In hoeverre bepaalt de ziekte hun leven?


De documentaire 'Stuk'

Stuk is een vierdelige documentaireserie waarin een aantal mensen wordt gevolgd tijdens de periode die ze doorbrengen in een revalidatiecentrum. De serie legt bloot wat er gebeurt als het noodlot zomaar ineens toeslaat. Een verkeersongeval, een ongelukkige val van de trap of een hersenbloeding; het voltrekt zich binnen één seconde, maar het leven lijkt daarna in weinig meer op hoe het was. Ineens is het lichaam stuk, als was het een apparaat.


De documentaire 'Buiten adem'

Buiten Adem vertelt het verhaal van Sarah Smit (28) en Kim Clement (30), twee jonge vrouwen die lijden aan de ongeneeslijke ziekte Cystic Fibrosis. Hoe ziet het leven eruit voor en na een longtransplantatie en voor welke keuzes staan jonge mensen met taaislijmziekte? 


De documentaire 'Voor het donker wordt'

De zusjes Roos en Lotte Klaver hebben het syndroom van Usher, een genetische aandoening waardoor zij langzaam blind en doof worden. Daarnaast zijn het ook zusjes die gewoon 16 en 18 willen zijn en hartstochtelijk van het leven genieten. De zusjes zijn twee jaar gevolgd voor deze documentaire. 



E-mailen
Bellen